بوستانی وندر آن سر سوده بر طــاق سپهر             سرو و شمشاد و صنوبر، ناژ و افرا و چنار

مــــرغزارانش مصفا    کـــوهسارانش نزه            زان مُطرز جویباران زان مُطری چشمه سار

دشت و دامانش به گــوناگون تُحف آراسته             پُر درخت سایه افکن پرنهــــــــــــال میوه دار

آسمانی عرصه ای آنسان کــه در بر پرورید           بس ادیبان  و عمیدان سلیم و هـــــــــــوشیار

خطـــــه ائ فرزانگــــــانش انجمن در انجمن           پهنه ائ آزاد مــــــــــردانش هزار اندر هزار

ایزدئ مــــــرزئ حماسه ساز و تاریخ آفرین           معنوی خلقی در آن صاحبدل و پرهیزگــــــار

جایگـــاهی خاستگــــاه عالمــان حق پرست             پایگـــاهی قبله گــاه عـــــارفان حق شعـــار

شارسانی جلـــوه گــاه حکمت و شعر و ادب           سرزمینی زادگـــاه علــــــم و عشق و افتخار

تربت پاکی که همچون جان خودبگرفته است           پیکــــــر پاک امــــــــــام هشتمین را در کنار

آستانش برتر از هفت آسمـان آمد کـه گشت             بوسه گـــاه بخردان و سرکشان روزگــــــار

جندا ملـــک خراسان وان گــرامی مــادری               کــــوبه دامـن پرورد فرزندگـــان نامــــــدار

گــاه غزالـــــی بزاید گــاه جامـــــــی پرورد               گــــه نصیرالـدین طــــوسی آورد آن بختیار

گــــــاه استاد سخن فردوسی آرد  در وجود               کـــــز وجود او حمـاسه یافت زیب و اعتبار

خواهی ار اوج هنر را خیزو فردوسیش بین             ور کمـــال عشق خواهی دیده زی عطّار دار

خیمـــه خیّام بنگــــــــــــر جاودان افراشته               کزعُلومش هست پود واز فنونش هست تار

بیهقی را بین به نشر دلــکش و فکـــر بلند               در کف از تاریخ مسعودیش زیبا شاهکــار

شاعران نکته سنج و عـارفانی نیک نفس               نامـــــــدارانی  کـــــلام پارسی را  پاسدار

با همـــــه نظم آفرینی با همــــه دانشوری               از بلای کبر دور از خود نمـــــایی بر کنار

در مقام شعر سلطانند و در مُلـــــــک هنر               شهـــــریارانند امــــــا، از تواضع خاکسار

می کنم یادخراسان گرچه برمن شد دوسال               کـــز خراسان دورم و زان آستان مشکبار

قدر ساحـل را مپرس از مردم ساحل نشین               هین بپرس از آنکه در گردابهـا آمــد دچار

حمید سبزوار